Soms lijkt het ineens even stil aan de overkant. Geen nieuwe blogs, geen updates, geen vrolijke verhalen over interieur, tuin of DIY-projecten. En dat klopt. De afgelopen tijd stond het schrijven op een lager pitje. Niet omdat ik geen ideeën had (integendeel, ik heb nog een hele lijst met concepten die wachten op uitwerking), maar omdat er iets groters speelde.
Toen Pim vijf maanden oud was, hebben wij ons opnieuw aangemeld voor een ICSI-traject. De wens voor een tweede kindje is er al vanaf het moment dat Pim er was. Misschien zelfs al daarvoor. Maar net als bij Pim is het voor ons geen vanzelfsprekendheid. De weg naar een gezin is voor ons geplaveid met wachtlijsten, spuiten, hormonen, hoop, teleurstellingen én wonderen.
In de tussentijd was onze afspraak bij het ziekenhuis uitgesteld met zes weken. Zes weken waarin ik niet stilzat. Ik ben gaan sporten, heb mijn dieet weer opgepakt en zelfs de acupunctuur hervat. Niet omdat ik denk dat het een garantie geeft, maar omdat het me helpt om me lichamelijk en mentaal voor te bereiden. Ook Pim ontwikkelt zich razendsnel: hij kruipt inmiddels door het huis, trekt zich op aan alles wat hij tegenkomt en gaat elke week lekker zwemmen.
Maar met mijn hersenletsel blijft mijn energie een kostbaar goed. Ik moet keuzes maken. En helaas betekende dat de blog af en toe moest wijken. Dat was geen gemakkelijke beslissing, want schrijven is een van mijn grootste uitlaatkleppen. Maar soms vraagt het leven even om stilte, om ruimte te maken voor iets anders.
Wat dit traject zo spannend maakt, is dat het opnieuw begint met onzekerheid. De twijfel. De angst dat het misschien niet lukt. En ja, ik hoor het vaak: “Je hebt toch al een kindje, wees dankbaar.” Natuurlijk ben ik dat. Elke dag. Maar dat maakt mijn verlangen niet minder. Pim is zo leuk, zo lief, zo’n cadeautje… dat we hem dolgraag een broertje of zusje gunnen.
Tijdens het vorige traject hield ik alles voor mezelf. Uit angst. Want stel dat het niet zou lukken? Dan hoefde ik niets uit te leggen. Geen verdriet te delen. Geen teleurstelling te tonen. Maar nu wil ik het anders doen.
Ik merk dat ik steeds meer ruimte voel om mijn gevoel er gewoon te laten zijn. Om eerlijk te zijn. Want ik weet dat ik niet de enige ben. Zoveel vrouwen worstelen met het traject naar een tweede kindje. Waarom zouden we dat moeten verstoppen?
Dus dit is waar ik nu ben. Tussen hoop en realiteit. Tussen vermoeidheid en verlangen. En tussen de zwemlessen, het sporten, het huishouden en de plannen voor de tuin, blijft er altijd een plekje open voor dromen. Ook die van een tweede kindje.
