Stel je eens voor, je mag morgen je leven helemaal opnieuw inrichten. Ben je dan echt tevreden met de plek waar je nu staat? Wat zou je anders willen doen als alles mogelijk was?
Het is een vraag die we ons waarschijnlijk allemaal wel eens stellen. Of je nu op zondagavond op de bank zit te hopen dat Winston Gerschtanowitz met die welbekende gouden koffer voor de deur staat, of gewoon wegdroomt bij mooie huizen op het internet. Dromen blijven toch een beetje aan je knagen.
Toch veranderen die dromen naarmate je leven verandert. Sinds de komst van onze kinderen Pim en Fien is mijn blik op de toekomst compleet gekanteld. Onze dromen zijn niet meer alleen van ons, maar staan volledig in het teken van het geluk van ons gezin. Dat gaat nu boven alles.
Uit ons jasje gegroeid
De afgelopen jaren merkten we dat we langzaam maar zeker uit ons huis groeiden. Laten we eerlijk zijn, kinderen nemen fantastisch veel liefde mee, maar ook een hele hoop extra spullen!
Speelgoed, kleding, schoenen, knuffels… het lijkt soms wel alsof er iedere dag iets bij komt. En die miljoenenprijs van de Postcode Loterij liet maar op zich wachten…
Toch begon er een paar maanden geleden iets te borrelen. Tijdens de kraamtijd hadden we het met de verloskundige over onze toekomst. Mijn man Philippe had altijd al één grote droom: emigreren.
Eerlijk? Ik vond dat doodeng.
Mijn grootste obstakel was de taal. Hoe red je je in een vreemd land als je de taal niet machtig bent? Maar onze verloskundige zei heel nuchter dat we er gewoon voor moesten gaan en dat die taal vanzelf wel zou komen.
Ze plantte, zonder dat ze het doorhad, een klein zaadje in ons hoofd.
Soms moet je niet wachten tot je droomhuis op je pad komt, maar moet je simpelweg je grenzen verleggen.
Funda uitgespeeld
We begonnen onze zoektocht naar een groter huis in onze eigen vertrouwde omgeving. Maar al snel merkten we het, we hadden Funda hier simpelweg uitgespeeld.
We konden blijven zoeken, maar niets voldeed aan onze wensen binnen ons budget. En als we dan toch concessies moesten doen, dan wilden we die vooral op afstand doen.
Dus besloten we onze grenzen te verleggen.En toen vond Philippe een pareltje.
Qua interieur voldeed het huis absoluut nog niet aan onze smaak, maar qua ruimte, vrijheid en rust vinkte het echt al onze vakjes af.
Net zoals we ooit een tikkeltje impulsief aan ons huidige huis begonnen, besloten we er ook nu weer vol voor te gaan.
We sprongen in de auto voor een bezichtiging.
Het was een dorp dat we totaal niet kenden, in een omgeving waar we nog nooit geweest waren. Om de sfeer te proeven, streken we na de bezichtiging in een nabijgelegen dorpje neer voor een broodje en vroegen we de mensen van daar het hemd van het lijf.
Hoe is het hier om te wonen? Is het leuk met kinderen? Hoe is de sfeer?
Iedereen was enthousiast en gastvrij. Dat gaf ons eigenlijk meteen een heel goed gevoel.
Een sprong in het diepe
En toen ging het ineens heel snel.
Precies een half uur na de bezichtiging brachten we een bod uit.
Een half uur. Ik weet het. Best een beetje impulsief.
Maar soms moet je ook gewoon je gevoel volgen. We hadden allebei het idee dat dit weleens precies de plek kon zijn waar we al die tijd naar op zoek waren.En wat denk je?Het werd geaccepteerd! Dus ja… wij gaan ‘emigreren’!
Nee, niet naar een ver tropisch eiland waar we een nieuwe taal moeten leren. Gelukkig maar! Maar wel ver buiten onze vertrouwde regio.
Wij mogen ons binnenkort de trotse eigenaren noemen van een prachtige, karakteristieke langgevelboerderij in Gastel.
En eerlijk gezegd voelt dat nog steeds een beetje onwerkelijk.
Ons nieuwe droomhuis
Een huis met ontzettend veel ruimte voor Pim en Fien om op te groeien. Een plek met vrijheid en rust. Een grote tuin en vooral heel veel mogelijkheden.
En natuurlijk betekent een nieuw huis voor ons ook maar één ding…
Een nieuw klus- en inrichtproject! Want hoewel de boerderij qua ruimte en omgeving helemaal onze droom is, moet er binnen nog behoorlijk wat gebeuren voordat het écht als ons huis voelt.
En daar kijk ik natuurlijk ontzettend naar uit.
Ik zie de mogelijkheden nu al voor me. Het wordt een gigantisch project, maar tegelijkertijd voelt het ook als een heel bijzonder nieuw hoofdstuk.
Een hoofdstuk waarin we niet alleen een huis gaan verbouwen en inrichten, maar vooral een nieuwe plek gaan creëren voor ons gezin.
Een plek waar Pim en Fien kunnen opgroeien. Waar we samen herinneringen gaan maken. En waar hopelijk nog heel veel mooie dromen uitkomen.