Er zijn van die beslissingen in het leven die je hart in duizend stukjes breken, maar die je toch neemt uit pure, onvoorwaardelijke liefde. Op 9 juli moest ik de allermoeilijkste keuze van mijn leven maken: we hebben onze lieve Lilly-Rose laten gaan. Haar lichaampje was op. Lilly-Rose kwam in mijn leven toen ze nog maar een ini-mini puppy van zes weken oud was. Als 20-jarige Sex and the City-fan wilde ik eigenlijk héél graag twee hondjes: de ene zou Lilly heten, de ander Rose. Maar daar had ik als twintiger simpelweg het geld niet voor! Het werd er dus één, maar ze kreeg een naam en de energie van twee: mijn eigen, unieke Lilly-Rose.
Mijn schaduw en steuntoeverlaat
Lilly-Rose was er altijd. Ze maakte elk hoofdstuk van mijn volwassen leven van zo dichtbij mee. Ze was er toen ik op mezelf woonde, toen ik ging samenwonen, toen we dreigden dakloos te worden, én toen ik opnieuw ging samenwonen met de liefde van mijn leven, Philippe. Ze was aan mijn zijde toen ik mijn diploma haalde, maar ook toen mijn leven stil kwam te staan door mijn hersenletsel. Ze steunde me stilzwijgend tijdens ons intensieve ICSI-traject, droeg het verdriet met ons mee bij het verlies van Bodhi, en keek vol trots toe bij de geboorte van Pim en Fien. Eigenlijk was Lilly-Rose er altijd en was zij een onderdeel van mij. Ze was geen hond, de term ‘hondenkind’ paste duizend keer beter. Mijn leven draaide om haar, en haar leven draaide om mij.
Een afscheid vol liefde
Het besluit om haar te laten gaan was verschrikkelijk, maar ik wist dat ik het voor haar moest doen. We zijn als gezin naar de dierenarts gegaan. We hebben haar met z’n allen liefdevol geaaid, geknuffeld en toegesproken tot ze heel zachtjes insliep. Daarna hebben we haar zelf naar het crematorium gebracht en haar gedragen naar haar allerlaatste plekje.
Inmiddels staat haar urn weer fijn thuis, op haar vertrouwde plek. Ook draag ik een armbandje met een beetje van haar as om mijn pols. Zo is en blijft ze voor altijd een tastbaar onderdeel van ons gezin. Maar eerlijk? Dat maakt de stilte in huis niet minder hard. Ik mis het om haar urenlang te aaien en te knuffelen. Ik mis haar zachte likjes op mijn hand en die specifieke, heerlijke geur van als ze net wakker werd. Ik mis het vertrouwde getik van haar pootjes op het laminaat. En bovenal mis ik dat er áltijd iemand op je zat te wachten die oprecht dolblij was om je weer te zien.
Lieve Lilly-Rose, bedankt voor al je onvoorwaardelijke liefde, je trouw en de fantastische jaren. Je laat een onuitwisbare pootafdruk achter op al onze harten.
