Wat een maand was oktober. Echt, ik weet soms niet eens waar ik moet beginnen. Er is zoveel gebeurd dat het voelt alsof we in één maand drie maanden hebben gepropt. De overdracht van ons oude huis, de verhuizing naar Gastel, een verjaardag, kamers die eindelijk af zijn en natuurlijk genoeg nieuwe plannen voor de boerderij.
Maar het allerfijnste? We wonen nu officieel in Gastel. En dat voelt goed!
We zijn officieel verhuisd!
Afgelopen maand hebben we de overdracht gehad van ons huis in Zevenbergschen Hoek. Daarmee hebben we een hoofdstuk afgesloten en zijn we nu officieel bewoners van Gastel. En eerlijk? Wat is het heerlijk dat we niet meer op en neer hoeven te reizen, behalve Philippe voor zijn werk. Geen geregel meer om heen en weer te gaan tussen de twee huizen, maar gewoon wakker worden in ons nieuwe thuis en hier de dag beginnen. De winkels zitten om de hoek, je kunt hier heerlijk wandelen en het dorp voelt ontzettend gemoedelijk. We kregen vanuit het dorp zelfs een welkomspakket. Hoe leuk is dat? Het voelt meteen alsof we hier echt welkom zijn. We moeten natuurlijk nog wennen aan alles en ons huis is nog lang niet af, maar het voelt steeds meer als onze plek. En dat is toch precies wat je wilt als je ergens opnieuw begint?
Pim is twee geworden!
Alsof oktober nog niet druk genoeg was, werd onze kleine grote Pim ook nog eens twee jaar oud. Twee alweer, wat gaat de tijd toch hard! Pim heeft zijn verjaardag in Gastel gevierd en dat moest natuurlijk goed gevierd worden. Met echte Gastelse taart en een heleboel cadeautjes. Hij is flink verwend en genoot van alle gezelligheid.
Al brengt twee worden ook een andere kant met zich mee. De peuterpuberteit is hier namelijk behoorlijk aanwezig. En dan bedoel ik ook echt behoorlijk. Als Pim zijn zin niet krijgt, vliegen er regelmatig spullen door het huis. Soms vraag ik me af waar die kleine man zijn energie vandaan haalt. Een eigen willetje heeft hij in ieder geval meer dan genoeg. Gelukkig is hij niet alleen maar boos. Hij komt ook nog heerlijk knuffelen, geeft kusjes en haalt de gekste grapjes uit. En dan smelt je natuurlijk weer. Zelfs als je vijf minuten daarvoor nog een speelgoedauto van de grond hebt mogen rapen.
Ook Fien lijkt de drukte te merken. Ze slaapt wat minder goed, al kan dat natuurlijk ook met de slaapregressie te maken hebben. Het is allemaal even wennen voor die kleintjes. Een ander huis, een andere omgeving en ondertussen gebeurt er van alles. We proberen er maar een beetje onze draai in te vinden.
Het woongedeelte is klaar!
Gelukkig hebben we niet alleen maar verhuisdozen uitgepakt en achter een peuter aangerend. We hebben ook flink geklust. Het woongedeelte is inmiddels klaar en dat maakt zo’n verschil!
De woonkamer is lichtgroen geworden. Een fijne, rustige kleur waar de ruimte meteen een heel andere uitstraling van krijgt. En er staat inmiddels ook een nieuwe bank. Want als je ergens gaat wonen, moet je natuurlijk ook lekker kunnen neerploffen na een dag klussen.
De keuken is geel geworden. Een kleur waar je toch vrolijk van wordt, maar ook zorgt dat de ruimte lichter aanvoelt. Daarnaast geeft de ruimte meteen wat meer pit.
Ook onze slaapkamer is geverfd en die is hotel chique geworden. Een beetje luxe, een fijne sfeer en vooral een plek waar we straks hopelijk heerlijk kunnen bijkomen van alle drukte.
En dan Fien haar kamertje, daar ben ik ook heel blij mee geworden.
Een sprookjeskamer voor Fien
Fien haar kamer is af en het is echt een klein sprookje geworden. Roze muren, een lambrisering met gele boogjes, een muur vol kunst en konijnenstickers op de muur. Het is een kamer geworden die helemaal bij haar past. Lief, vrolijk en met genoeg leuke details om steeds weer iets nieuws te ontdekken. Het blijft bijzonder om zo’n ruimte helemaal naar je eigen smaak te maken. Zeker als je bedenkt dat we hier pas net wonen en er al zoveel veranderd is.
Er moet natuurlijk nog genoeg gebeuren in de rest van het huis, maar het is fijn dat we de belangrijkste ruimtes op orde hebben. Zo wordt het steeds meer een thuis in plaats van een huis waar we nog van alles moeten doen.
Lucas en Roderick zijn dikke vrienden
En dan hebben we nog onze twee katten. Lucas en Roderick hebben elkaar ontmoet en tot onze grote verbazing zijn ze al dikke vrienden. De twee zijn de hele dag aan het spelen, spinnen en elkaar aan het wassen.
Het is zo leuk om te zien hoe snel dat is gegaan. Waar we eerst nog afwachtten hoe Lucas zou reageren op die kleine rode indringer, liggen ze nu gezellig bij elkaar. Roderick lijkt zich dus helemaal thuis te voelen. En Lucas? Die heeft er blijkbaar toch een vriend bij gekregen, ondanks zijn eerdere bedenkingen. Dat scheelt weer één ding om ons zorgen over te maken!
De kippen zijn verhuisd, maar…
Ook de kippen zijn inmiddels verhuisd naar Gastel. Die horen natuurlijk ook bij ons gezelschap.
Alleen is er één klein probleempje. Het kippenhok dat hier staat, is in behoorlijk slechte staat. En met een beetje regen en wind wil je natuurlijk niet dat de kippen in een bouwval zitten. Dat betekent dat we in november aan de slag gaan met een nieuw kippenhok. Weer een projectje erbij dus. Want waarom zouden we het rustig aan doen als we ook gewoon nóg meer kunnen klussen? Daarnaast willen we een speelhuisje maken voor Pim en Fien. Als het weer straks wat beter is, kunnen ze lekker buiten spelen en hun eigen plekje hebben in de tuin. Dat lijkt me heerlijk voor ze.
Wat staat er op de planning voor november?
Als ik naar de komende maand kijk, staat er alweer genoeg op de planning. We willen het nieuwe kippenhok bouwen, een speelhuisje maken voor de kinderen en de garage isoleren en opknappen.
Die garage willen we uiteindelijk gebruiken als klusruimte. Een plek waar we lekker kunnen werken aan alle projecten die nog op ons wachten. En dan hopen we dat we vanaf december eindelijk echt kunnen beginnen aan de stal. Dat wordt weer een heel nieuw hoofdstuk, want daar gaat nog ontzettend veel gebeuren. Ik heb er zin in, maar ik weet ook dat het een flinke klus gaat worden. We zien wel hoe ver we komen. Met twee kleine kinderen, een boerderij en een eindeloze lijst met plannen is het soms vooral een kwestie van stapje voor stapje.
Op naar november!
Als ik terugkijk op oktober, kan ik eigenlijk maar één ding zeggen. Wat een maand!
We hebben afscheid genomen van ons oude huis, zijn officieel verhuisd naar Gastel, vierden Pim zijn tweede verjaardag en hebben het woongedeelte helemaal naar onze smaak gemaakt. Ondertussen wennen de kinderen aan hun nieuwe omgeving en hebben we er met Roderick ook nog een kleine huisgenoot bij gekregen.
Het is druk, soms chaotisch en niet alles gaat zoals gepland. Maar we wonen hier. We ontdekken het dorp, maken nieuwe herinneringen en bouwen langzaam aan ons nieuwe thuis. En dat voelt goed. Nu eerst maar eens kijken hoeveel we in november voor elkaar krijgen. Ik vermoed dat er weer genoeg te vertellen valt…
Tot de volgende maandupdate!
