Exact zes maanden geleden, op 26 februari, veranderde ons leven voorgoed. Onze lieve kleine Fien kwam op de wereld. En eerlijk is eerlijk, ze had er blijkbaar ontzettend veel zin in. Wat was het een bijzondere dag.
Het begon allemaal met wat krampjes. Zelf dacht ik nog heel nuchter dat het wel mee zou vallen, maar Philippe vertrouwde het toch niet helemaal en besloot de verloskundige te bellen.
Binnen onze verloskundigenpraktijk hadden we twee enorme favorieten en we hoopten stiekem dat één van hen dienst zou hebben. En gelukkig, Aimée kwam langs, samen met haar stagiaire Annemarie.
Toen Aimée binnenkwam, riep ik nog eigenwijs: “Ik ben echt niet aan het bevallen hoor!”
Waarop zij mij vriendelijk aankeek en zei: “Nou, je hebt al 10 centimeter ontsluiting.”
Op dat moment konden we ons oorspronkelijke plan om in het ziekenhuis te bevallen meteen loslaten. Oda schoot te hulp om op onze grote jongen Pim te passen en slechts anderhalf uur later was Fien er al.
Een razendsnelle thuisbevalling. Het voelde zo puur en bijzonder, alsof het precies zo had moeten zijn. Fien is vernoemd naar oma Henny, met als prachtige tweede naam haar officiële naam Hendrickje.
Wakker worden met een glimlach
Inmiddels zijn we zes maanden verder. En hoewel ik met vlagen ongetwijfeld de meest vermoeide moeder op aarde ben, ben ik bovenal de meest gelukkige.
Want hoe kun je nou niet blij opstaan als je ’s ochtends wakker wordt van het vrolijke gekraai van een baby?
Als ik daarna Pim uit bed mag halen, die meteen enthousiast “Mama, mama!” roept en me vol trots één van zijn autootjes laat zien, is mijn dag al gemaakt.
Twee van zulke heerlijke cadeautjes in ons leven, het blijft een wonder.
Onze kleine Fien groeit zo snel. Ze begint heerlijk te brabbelen, rolt de hele kamer door en probeert alles te grijpen wat binnen handbereik ligt. Ze heeft de allermooiste schaterlach en is werkelijk bijna altijd vrolijk.
Maar haar allergrootste held is zonder twijfel haar grote broer Pim. En gelukkig is dat helemaal wederzijds. Die twee zijn nu al zo ontzettend gek op elkaar. Het is prachtig om te zien.
Twee onder twee is topsport
Overal lees en hoor je verhalen over hoe fantastisch en ideaal het wel niet is om twee kindjes dicht op elkaar te hebben. Twee onder twee. En begrijp me niet verkeerd, dat is het ook. Het is bijzonder om twee kleine mensjes samen te zien opgroeien en om de liefde tussen broer en zus te mogen meemaken.
Maar laten we ook eerlijk blijven. Twee onder twee is bij vlagen gewoon ontzettend pittig.
Zwanger zijn terwijl je nog een kleintje rond hebt lopen, bevallen en herstellen met een dreumes in huis. Het vraagt ontzettend veel van je energie. Er zijn momenten waarop je jezelf even moet verdelen over alles en iedereen en waarop je aan het einde van de dag echt helemaal op bent.
Maar tegelijkertijd geeft het zoveel liefde terug. De knuffels, de lachjes, de kleine momenten samen en de band die tussen Pim en Fien ontstaat maken alles meer dan waard.
Na een half jaar durf ik vol trots te zeggen dat we onze draai helemaal hebben gevonden. We functioneren als een geolied team en iedereen is steeds beter op elkaar ingespeeld.
Fien maakt ons gezin compleet met haar vrolijkheid, haar zachte lachjes en haar oneindige liefde.
Op naar nog heel veel mooie, chaotische, bijzondere en vooral liefdevolle maanden samen.
