Vandaag wil ik iets delen wat voor mij best moeilijk is. Ik heb lang getwijfeld of ik een blog zou schrijven over mijn mentale gezondheid. Waarom? Omdat er nog steeds veel oordelen en misverstanden zijn. Maar ik voel dat ik mijn verhaal wil vertellen. Misschien herken jij jezelf erin, of kun je iemand in jouw omgeving beter begrijpen.
Ik ben Nathalie. Maar als mensen horen dat ik PTSS heb, lijkt het soms alsof ze mij alleen nog maar zien als ‘die met PTSS’. Dat doet pijn, want ik ben zoveel meer dan dat.
Mijn leven met PTSS
Ik leef elke dag met Complexe PTSS. Dat betekent dat ik dingen heb meegemaakt die diepe sporen hebben nagelaten. Het is niet altijd te zien, maar het is er wel. Soms is het moeilijk voor anderen om te begrijpen hoe dit mijn leven beïnvloedt.
Ik hoor vaak goedbedoelde opmerkingen zoals: “Ga een week op intensieve therapie, dat heeft iemand die ik ken ook geholpen” of “Je moet het gewoon loslaten.” Was het maar zo simpel! Ik volg al jaren therapie en het blijft een weg met ups en downs.
Als je iemand kent die worstelt met PTSS (of iets anders), vraag dan hoe het echt met diegene gaat. Je hoeft niet altijd met oplossingen te komen. Luisteren en er gewoon zijn, helpt al enorm. Het is een lange strijd die moed vraagt, met de hoop om ooit weer een normaal leven te leiden.
Wat anderen vaak niet begrijpen
Een van de lastigste dingen is hoe mensen anders naar je kijken zodra ze weten dat je in therapie bent. Soms voelt het alsof je alleen nog maar wordt gezien door je diagnose. Maar ik ben niet alleen mijn PTSS. Het is een deel van mij, maar het bepaalt niet wie ik ben.
Jij bent meer dan oké
Op deze Dag van de Mentale Gezondheid wil ik een belangrijke boodschap delen: het is oké om hulp te zoeken. Het is oké om het soms moeilijk te hebben. Je bent niet alleen.
Laten we samen het stigma doorbreken. Laten we meer praten, luisteren en begrip tonen. Jij bent waardevol, met al je kracht en kwetsbaarheid. En weet dat je niet alleen bent, hoe zwaar het soms ook voelt.
