Ons droomhuis, als je mij het een jaar geleden had gevraagd had ik niet geloofd dat het ooit nog goed zou komen.
Zoals je in mijn vorige blog kon lezen is alles misgegaan, wat mis kon gaan. Daarnaast heb ik zelf een ongeluk gehad in het huis en stiekem het huis best vaak vervloekt. Niet alleen om de staat, maar zeker ook omdat ik zoveel heb ingeleverd door de PCS.
Alles wat ik vroeger kon dat gaat helaas niet meer en ook moet ik steeds vaker hulp vragen. Gelukkig wilt iedereen ons altijd helpen, want zonder hen waren wij nog niet zo ver als we nu zijn.
De afgelopen maanden is ons huis in rap tempo gebouwd. Het dak is erop gegaan en Philippe heeft met collega’s dakpannen gelegd. De baas van Philippe kwam als een van de eerste aan en ging als een van de laatste weg. Zijn baas heeft ons zoveel bij geholpen dat ik mezelf vaak heb afgevraagd waaraan wij zo’n goed persoon op ons pad te danken hadden.
De busjes met klusjesmannen reden af en aan. Bij iedereen die vertrok was het huis weer wat verder af. Het huis werd steeds mooier en de tekening die drie jaar lag te verstoffen kwam tot leven.
Familie en vrienden hebben ons geholpen bij alles wat wij zelf wilde doen. Dat werd om kosten te besparen steeds meer. Zelfs met de rot klusjes, waarbij ik vaak dacht waar zijn we aan begonnen gingen zij met een lach op hun gezicht verder. Dat gaf ons weer energie om ook door te gaan.
Hoewel ik vaak overprikkelt raakte van alle mensen die aanwezig waren, ben ik iedereen heel dankbaar. Als ik niet mee kon naar de bouw was ik vaak bedankjes aan het knutselen. Ik denk dat de bouwvakkers na al mijn stomme woord grappen ook blij zijn dat ze weer weg mochten.
Nu na 3 jaar zijn de bouwhekken ook eindelijk weg. De laatste muren moet de stukadoor nog gladstrijken. De trap komt eind oktober en dan hebben wij ons huis voor ons alleen. De buitenkant werken wij volgend jaar, met weer frisse energie. Het einde is nu echt inzicht en ik kan nu al niet wachten om al onze verhuisdozen uit te gaan pakken.
