Het is officieel. Wij zijn niet langer de bewoners van de Driehoefijzersstraat in Zevenbergschen Hoek.
Een week geleden hebben we voor de allerlaatste keer samen met de nieuwe bewoners door ons huis gelopen. Nog één keer alle kamers bekeken, nog één keer door de tuin gelopen en daarna de deur achter ons dichtgetrokken.
En gek genoeg voelde dat eigenlijk best goed. Natuurlijk is het gek. Dit was jarenlang ons huis. Maar ergens voelt het ook alsof het verhaal hier gewoon klaar is. En misschien is dat helemaal niet zo verdrietig als ik van tevoren had gedacht.
Van mini huis naar ons thuis
Toen we dit huis kochten, was het eigenlijk maar een mini huis met een flinke verzameling gebreken. Er moest zoveel gebeuren dat we uiteindelijk bijna alles hebben afgebroken en opnieuw hebben opgebouwd.
We hebben ontzettend veel zelf gedaan. Van slopen en bouwen tot schilderen en alles wat daar tussenin zit. En natuurlijk ging niet alles vanzelf. We hebben de nodige tegenslagen gehad. Van een aannemer die ons probeerde op te lichten tot een bouwstop en alles wat daarna nog op ons pad kwam. Achteraf hebben we daar ook veel van geleerd. Eén ding weet ik inmiddels zeker. Bij een volgende verbouwing kijk ik toch net even anders naar wie ik binnenlaat om iets voor ons te maken.
Juist daarom zouden we bij een volgende verbouwing weer veel liever kiezen voor lokale mensen en kleine bedrijven. Je bent daar geen nummertje op een werkbon. Je kent elkaar, kunt makkelijk even overleggen en iemand doet gewoon graag goed werk. Want een tevreden klant is uiteindelijk de beste reclame.
Hier begon ons gezin
Toen we hier kwamen wonen, waren we met z’n tweetjes en Lilly-Rose. We hadden een huis, een tuin en vooral heel veel dromen.
Daarna werd ons huis steeds meer een thuis. Lucas kwam erbij en de kippen natuurlijk ook. En daarna kwamen Pim en Fien, en veranderde ons huis opnieuw mee met ons gezin. We trouwden hier en vierden dat met een groot feest in de tuin. We hebben hier uren gepraat, gelachen en gehuild. En Fien werd hier geboren.
Als ik er zo over nadenk, is er eigenlijk ontzettend veel gebeurd tussen deze muren. We zagen Pim van baby veranderen in een klein jongetje van bijna twee. En ondertussen is Fien alweer zeven maanden. Niet letterlijk groot zien worden dus, maar wel twee kleine mensjes zien groeien in ons huis. Hun eerste geluidjes, Pim zijn eerste stapjes en alle kleine momenten tussendoor.
We zouden hier toch blijven wonen?
Eigenlijk was dit ons huis voor altijd. We hadden het zelf gemaakt, precies zoals we het wilden en waren helemaal niet van plan om ooit nog weg te gaan. Maar ja… Het begon toch weer te kriebelen.
We merkten dat we het bouwen en creëren misten. Dat gevoel van een leeg canvas en bedenken wat je ermee kunt doen. En ineens was daar de vraag of we misschien toch op zoek moesten naar een nieuw avontuur. En dat avontuur vonden we in Gastel.
Een nieuw canvas
Philippe had het liefst ooit de stap gezet om te emigreren. Echt naar het buitenland, een ander leven, ergens verder weg. Gastel is misschien niet helemaal de emigratie waar hij ooit van droomde, maar het geeft ons wel iets waar we al langer naar verlangden. Meer rust, een fijne dorpssfeer en vooral weer ruimte voor een nieuw avontuur. En ja, ook daar zullen we ongetwijfeld tegen dingen aanlopen. Er zullen vast momenten komen waarop we denken: waar zijn we in vredesnaam aan begonnen? Maar dat hoort er ook bij. We krijgen weer een nieuw canvas. Een plek die we stap voor stap eigen kunnen maken. Een plek waar onze kinderen verder opgroeien en waar weer nieuwe herinneringen ontstaan.
Misschien is dat ook wel een beetje hoe het leven werkt. Je denkt dat je hebt bereikt wat je wilde. Je bouwt je droomhuis, maakt er een thuis van en denkt dat je daar voor altijd blijft. En dan staat er ineens een nieuw avontuur voor je neus.
Dus vorige week deden we voor de laatste keer de deur van ons oude huis dicht. Niet met alleen maar verdriet, maar met een hoofd vol herinneringen en een hart vol zin in wat komen gaat.
Dag Zevenbergschen Hoek. Bedankt voor alles. Op naar Gastel.
