Zoals velen van jullie waarschijnlijk al weten, is ons huis verkocht. Op Funda staat inmiddels de status ‘Verkocht’ en over een paar weken dragen wij de sleutel over aan de volgende bewoners.
Dat is stiekem toch best een gek idee.
We hebben hier zo ontzettend veel meegemaakt. We bouwden dit huis vanaf de eerste schets, trouwden hier, vierden hier onze bruiloft en Fien werd hier geboren. We kwamen hier wonen met z’n drietjes en inmiddels is ons gezin flink gegroeid.
En nu pakken we alles weer in.
Het huis wordt steeds leger
De afgelopen tijd zijn we vooral druk met dozen inpakken en verhuizen, poetsen, schilderen en heen en weer rijden naar Gastel. Ons nieuwe huis moet worden klaargemaakt voor de verhuizing en met twee jonge kinderen is dat soms best een uitdaging.
Gelukkig maken we dankbaar gebruik van ieder slaapje dat we krijgen. Zodra Pim en Fien slapen gaan wij snel aan de slag.
Thuis wordt het ondertussen steeds leger. Steeds meer dozen verdwijnen naar Gastel en steeds meer spullen halen we van hun plek. De muren worden kaler, de kamers leger en ineens klinkt alles een beetje anders.
Het voelt steeds minder als óns huis.
En toch is het gek genoeg ook precies andersom in Gastel. Daar voelt het steeds meer als thuis.
Een nieuw thuis
Pim lijkt inmiddels precies te begrijpen wat er gaat gebeuren. Zodra we de straat in rijden en hij ons nieuwe huis ziet, roept hij vanuit zijn stoeltje Huis! Dan voelt de keuze die wij hebben gemaakt om hierheen te verhuizen de juiste keuze.
Eenmaal binnen doet hij zelf de deur open en rent hij meteen alle kanten op. Van kamer naar kamer, kijken wat er allemaal te ontdekken valt. Voor hem is het vooral één groot avontuur. Hij ziet nog geen verhuisdozen, verbouwplannen of een eindeloze to-do lijst. Hij ziet gewoon een nieuw huis.
Terwijl Pim vrolijk rondrent, zijn wij vooral druk met nadenken. Waar komt straks de bank? Welke kleur gaan we op de muren smeren? Hoe krijgen we het gezellig zodat het als wij gaan verbouwen we een huis ook hebben om even op adem te komen?
Want dat is het plan we gaan straks in de ene helft van het huis wonen, terwijl we de andere helft verbouwen. Met twee kleine kinderen klinkt dat misschien niet direct als het meest ontspannen plan ooit. Maar we hebben er vooral heel veel zin in.
Want langzaam begint het nieuwe huis steeds meer als óns huis te voelen.
Fien gaat hier waarschijnlijk haar eerste stapjes zetten. Pim gaat hier verder op ontdekkingstocht. Lucas krijgt nieuwe plekken om rond te struinen en ook de kippen verhuizen gewoon met ons mee.
En ondertussen nemen we afscheid van een huis dat zoveel voor ons betekent.
Het huis waar we samen begonnen. Waar we trouwden, waar we onze bruiloft vierden en waar Fien werd geboren. Het huis waar we met Lilly-Rose woonden, waar Lucas bij ons kwam en waar ons gezin steeds een beetje groter werd.
Dat maakt het afscheid best een beetje gek.
Want een huis is uiteindelijk zoveel meer dan stenen, muren en een dak. Het zijn alle kleine momenten die zich door de jaren heen opstapelen. De rommel aan tafel, speelgoed op de vloer, een kat die ergens ligt te slapen en kinderen die door het huis rennen.
Dat laten we niet achter. Dat nemen we gewoon mee. En misschien is dat wel precies wat verhuizen is. Niet van thuis weggaan, maar van het ene thuis naar het andere.
Van thuis naar thuis.
